Benim için sırt çantası hiçbir zaman sadece bir “çanta” olmadı. İçine koyduğum eşyalarla birlikte hatıralarımı, duygularımı ve yol boyunca öğrendiklerimi taşıdı. Yalnız yürüdüğümde bana eşlik etti, kalabalıklarda sessizce yanımda durdu. Çoğu zaman omzumdaki yük değil, ruhumdaki yükü hafifletti.
İşte bu yüzden ona “Sırtdaş” dedim. Çünkü o, yol boyunca sırtımı yasladığım dost; sırlarımı saklayan, ses çıkarmadan bana yol arkadaşlığı eden tek gerçek yoldaş.
Bir sırt çantasına kaç hayal sığar, hiç düşündün mü?
Kumaşı ne kadar hafifse, içindekiler o kadar ağırdır aslında. Bir avuç kuru yemiş gibi görünür, ama onunla kaç zirve açlığını bastırdığını yalnız sen bilirsin.
Bir sırt çantasına; yarım kalan cümleler, özlemler, tekrar yaşanmak istenen anılar, ve hiç yaşanmamış bir sessizlik bile sığar.
Her fermuarı ayrı bir kapıdır: Birinde yedek çorap, öbüründe çocukluk düşleri.
Yan cebinde bir su matarası taşırsın, ama aslında en çok kendine susamışsındır yıllardır. Onu bilirsin.
Bir sırt çantasına yalnızlık da sığar, kalabalıklar içinde duyulan o derin iç boşluğu da. Ama asıl yer kaplayan şey: umuttur. Dibe sakladığın, her yol bitiminde biraz daha büyüttüğün umut…
Ve bazen o çanta, senin taşıdığın bir yük değil, seni taşıyan tek şey olur.
Sen ne kadar yola çıktıysan, o da seninle birlikte yola çıkan tek gerçek dost olur.
Bir sırt çantasına kaç hayal sığar bilmem, ama sen yürümeye devam ettikçe, o sayı sonsuza doğru uzar.
Çünkü yol bitse de, hayal bitmez. Çanta eskir, ama içindekiler hep seninle kalır.
Sırtdaşım: Yalnızlığımın En Güzel Hali
Ben ona “çanta” diyemem. O, sırtta taşınan bir yük değil; hayatın yükünü hafifleten bir dost.
Sırtdaşım…
Yola çıkarken kimseye haber vermesem bile, o her zaman hazırdı. Bir şeyi anlatmadan anlayan, bir şeyi sormadan sunan tek yoldaş…
Sırtımda taşıdığım ilk gün sadece birkaç eşya vardı içinde. Ama sonra içine neler koyduğumu ben bile bilmez oldum. Kimi gün gözyaşlarımı sakladı, kimi gün mutluluğumu yedekledi bir termosun içine. Üşüdüğümde battaniyem, kaybolduğumda pusulam oldu.
Çoğu insan kalabalıklarda kaybolur. Ben doğada yalnızken kendimi buldum. Ve bu yolculukta yanımda yürüyen tek sadık arkadaş, hep sırtdaşım oldu.
Hiç konuşmazdı. Ama bana en çok o söz geçirdi:
“Fazlalıkları attıkça, özgürleşirsin.”
Sırtım ağırlaştıkça, neye ihtiyacım olmadığını öğretti.
Yokuşlar uzadıkça onun varlığını daha çok hissettim. Çünkü bir sırtdaş, yalnız yürüyenin omzuna dokunan tek tesellidir.
İçine bir şey koyarken hep düşündüm: “Gerçekten lazım mı?” Ve zamanla fark ettim ki, bu sadece yürüyüş çantasını değil, hayatımı da sadeleştirmişim.
Bazen içinden bir eldiven çıktı beni ısıtan, bazen eski bir not — beni kendime döndüren. Bazen bir çakı gibi keskin kararlarım, bazen bir çorap gibi yumuşak duygularım saklandı içinde.
O benim sırtdaşım. Ne bir marka, ne bir model. O bir ruh hali. Benimle birlikte yaşlanan, ama asla eskimeyen bir dost.
Sırtımda değil aslında, kalbimin tam arkasında taşırım onu. O yüzden adı sırtdaş. Çünkü ruhuma yaslanır her adımda, ve hiç yorulmadan bana eşlik eder.
Yol Arkadaşlarım ve Doğa
Gidilen her yol, görülen her dağ, kendimi biraz daha tanımamı sağladı. Bazı yerler vardı, tabelası bile yoktu… Yalnızca adımlarımızın iz bıraktığı, sadece yüreğiyle yürüyenlerin keşfettiği rotalar…
Yol arkadaşlarım değişti zamanla, ama doğa hep aynıydı; sabırlı, cömert, sessiz ama öğretici…
Kimi zaman sisin içinde yönümüzü aradık, kimi zaman bir derenin serinliğiyle dinlendik. Her yol, bir ders gibiydi. Her yürüyüş, içimizde eksik olan bir parçayı tamamlardı.
Haritalarda çizili olmayan, ama yüreğimde yeri sabit olan rotalarım var benim. Bazısını yalnız yürüdüm, bazısında omzuma dost eli değdi. Ama hepsi, “benim hikâyem”in birer satırı oldu.
Bir sırt çantasının içine ne koyarsan koy, yolun sonunda aslında kendini taşırsın. Çantanın fermuarını her açtığında, hayatının bir sayfasını çevirirsin.
Ve belki de bütün bu yolculuğun özeti şu cümlede saklıdır:
“Bir çantayla yola çıktım, kendimle döndüm.”
Bir yanıt yazın